De besofän Klätegass   Der Haiser Totz hat än er Nuëcht den Tummes af de Gass geguëcht; di wul än desem Zeastaond dron al torkelän bäs hime gohn!   E kaom uch af en spasich Uërt schär än er Steangd iwer de Muërt. Nor bä der "Transilvania" dron weangdert e sich, versäckt ze stohn und zwänkert mät dem Ug: "Oho! – Tea Klätegass, te schokelst jo!"   Totsächlich wickeln de Latärren, de Bim, de Heser uch der Ärren. Eas Tummes groalt und huët uch riëcht: 't äs net geat, wo sich alles wiëcht! Derhim, do wiërt senj Frä schiu long, dem Tummes wid et noch mih bong. E hiëft senj Honjd und edemt schwer und – lonjst der riuder Nuës en Zer – bitt dron: "Läw Klätegass haolt än, bäs dat ich eangder'm Dirche bän!"   Dä schenjt än net ze hiren, ih wickelt se noch e kitzke mih. Nea lent e schwer sich un de Waond, hiëft än de Läft senj hoorich Haond und krescht viur Ärjer, Ziurn uch Hass: "Nea nemmi schokel – Klätegass!"   Uch daot healft näst. Se schokelt wedder viur uch zeräck uch af uch nedder! Et wor ze vill, e dreht sich äm und zappelt lonjst em Pol eräm.   De Zekt vergiht, der Pol wid nass, baold huët der Tummes en Entschlass: De Klätegass, dä weall net hiren! " – na wuërt, ech weall dech Mores lihren!" Und protästirän krescht e det: "Durch schoklä Gassen gohn ech net!" Et wor ereos – und af emol schleff ener lonjst em nasse Pol.   De Zekt vergiht, der Pol wid drech; nea äs e wach und giht uch glech gaonz gruëd uch schniël uch gaonz genä himenzea, dänn do wiërt senj Frä!   Ä senjem Hift äs Remi-temi,   de Klätegass, dä schokelt nemmi. "Etzt kit em?" krescht det Mizzi nea, "Tea zopprijet Gezedder tea!?! Af daot der Tummes, sihr mät Meat: "Fiur mech äs Schlofenszekt. Schlof geat!"   Et äs schiu spet, hië äs gor mäd und liëcht sich schnur uch stracks än't Bät. Vum Nober hiurt senj Frä nor det: Durch schoklä Gassen geng hië net!     Rampelt Paul, Ifach äs et net, me Läwer!